Nooit heeft ze iets verteld. Het was te erg en bovendien, wie zou haar geloven? Pas sinds Claudia (31) zes jaar geleden het contact met haar ouders definitief verbrak, durft ze het stilzwijgen over het jarenlange seksuele misbruik te doorbreken. “Toen ik mijn ouders een brief schreef dat ik een jaar geen contact meer met hen wilde hebben, wist ik dat ik ze nooit meer zou zien. Maar ik durfde het niet direct te zeggen. Ik ben altijd bang voor ze geweest.
foto ANP

En eigenlijk ben ik dat nog steeds. Mijn hele jeugd ben ik seksueel misbruikt door mijn vader, mijn opa, twee ooms, een buurman en een buurjongen. En zoals het uitkwam door vrienden van mijn ouders. Ik was aan alles en iedereen overgeleverd. En mijn moeder wist overal vanaf; ze deed er immers zelf aan mee. Ik heb dat nooit kunnen begrijpen. Een moeder hoort toch onvoorwaardelijk van je te houden en je te beschermen? Ik heb me dikwijls afgevraagd of mijn ouders samen geen goed seksleven hadden. Ze was zelfs boos als ik ‘het’ niet goed had gedaan bij mijn vader. Schreeuwde: ‘Hoer!’ tegen me. Als meisje wist ik niet eens wat dat woord betekende. En ze vertelde me dan precies wat ik moest doen om hem te plezieren. Vaak had ik straf. Dan moest ik met een tandenborstel het toilet schoonmaken. Of werd ik hartje zomer in winterkleding in de snikhete tuin gezet. Soms zat ik uren opgesloten in mijn kamer zonder iets te drinken. Na school moest ik altijd direct naar huis; huishoudelijk werk doen, koken, op mijn drie jaar jongere zusje passen… Voor zover ik weet hebben ze nooit aan haar gezeten. Ze moesten míj hebben. Zij zag er altijd schattig uit, kreeg toetjes na het eten, werd echt verwend. Niet dat ik ooit jaloers op haar ben geweest, integendeel; ik ben juist blij dat alles haar bespaard is gebleven. Ik heb er veel verdriet van dat ik haar ook nooit meer heb gezien. Zij koos blind partij voor mijn ouders. Hoe kon ik haar schrijven dat ik geen contact meer met hen wilde? Ze begreep er natuurlijk niets van, want ook tegen haar heb ik nooit iets durven zeggen. Ze zou me toch niet geloven….”
Bron: Telegraaf
Comment by hunter — April 5, 2008 @ 9:41
Claudia,
Wat een verschrikkelijk verhaal.
Heel veel sterkte met het verwerken.
Er is heel veel moed voor nodig om dit op papier te zetten.
Comment by PowerKa — April 5, 2008 @ 10:36
Heftig verhaal, heftig leven.
Wat goed dat je het hebt verteld, leven met zo’n groot geheim is onmogelijk.
En die moeder is in mijn ogen het grootste monster, ze had je inderdaad moeten beschermen!
Heel veel sterkte met het 2de deel van je leven, accepteer alle hulp die je krijgen kan en probeer te leren van jezelf te gaan houden.