In de daarop volgende zes jaar spant René Wever totaal veertien rechtszaken aan om een bezoekrecht af te dwingen. Omdat hij dat niet krijgt eist hij vervolgens een informatieplicht voor elkaar. Periodiek moet de moeder hem van de Rechter – op straffe van een dwangsom van 6.000 gulden – een brief schrijven om René Wever op de hoogte houden van hun vorderingen op school en hun rapportcijfers. Dan gaat René Wever over de schreef. Hij wacht de meisjes bij school op, filmt ze met zijn videocamera en volgt ze met zijn auto als ze op hun fietsjes rijden. De Kinderbescherming besluit dan een uitgebreid onderzoek te doen naar René Wever,

en geeft het MWKJ – een instantie die service verleent op het terrein van ambulante, multidisciplinaire diagnostiek – de opdracht om een rapportage te maken. Uit het onderzoek blijkt dat René Wever de kinderen liever in een tehuis wil hebben dan dat ze bij de moeder zijn. Ook maakt hij naar de onderzoekers de opmerking dat als hij niet goedschiks ze zin niet krijgt dan maar kwaadschiks… Het oudste meisje verteld aan de onderzoekers dat René Wever zijn vinger in haar “tutje” had gedaan: “Na dit voorval was –edit- niet meer zindelijk, terwijl ze dat daarvoor wel was. Zij kreeg nachtmerries en vertelde tegen iedereen wat haar vader bij haar had gedaan”. Jaren later is op de videobanden die de politie bij René Wever had gevonden te zien dat hij daadwerkelijk het meisje misbruikte. Uit gesprekken met René Wever concluderen de onderzoekers: “Het feit dat –edit- zelf aangeeft seksueel benaderd te zijn door de vader heeft volgens meneer te maken met het feit dat de kinderen vaak aanwezig zijn geweest bij gesprekken tussen zijn twee ex-vrouwen. Zijn eerste ex-vrouw heeft al eerder een aanklacht ingediend, omdat hij zijn dochter had misbruikt. Later heeft zij deze aanklacht weer ingetrokken. Meneer meent dat de gesprekken tussen deze twee vrouwen gaan over seksueel misbruik en hemzelf. Dit zouden de kinderen hebben overgenomen. Volgens meneer vreet het aan hem dat zijn dochter misbruikt zou zijn. Hij heeft altijd tegen zijn kinderen gezegd: ‘Wat er tussen je benen zit is van jou. Daar mag niemand aanzitten.’ Deze uitspraak kan niet leeftijdsadequaat genoemd worden. Meneer kan zich helemaal niet voorstellen dat mensen onder de zestien / achttien jaar misbruiken. Tegelijkertijd stelt hij dat als hij de persoon die het gedaan heeft in zijn handen krijgt dat hij die dan zou vermoorden”.

Uit de gesprekken met het meisje concluderen de onderzoekers: “Desgevraagd vertelt –edit- dat de seksuele ervaring in bed plaatsvond; haar vader droeg haar naar zijn bed in de slaapkamer. Hierna zegt –edit- niets meer. Zij wil er niet meer over praten. Ook in het verdere verloop van het onderzoek stelt zij zich ontoegankelijk op om over seksueel misbruik te praten. Dit zou verklaard kunnen worden door de jonge leeftijd waarop de gebeurtenissen hebben plaatsgevonden. School ervaart –edit- niet als prettig. Zij is dit jaar blijven zitten en dat vindt ze niet leuk. Desgevraagd formuleert –edit- een nieuwe fiets, een paard en nog een paard voor haar, haar zus, vriend en moeder als haar wensen”. Op basis het advies van de Kinderbescherming besluit de Rechter in 1994 dat er nimmer meer sprake kan zijn van enig bezoekrecht en dat de informatieverplichting werd afgeschaft. René Wever zijn tweede vrouw heeft op basis van het Kinderbeschermingrapport nooit aangifte gedaan omdat ze het bewijs te mager inschatte. Wel zijn de achternamen van de kinderen gewijzigd en heten ze geen Wever meer. De kous is echter voor René Wever hiermee niet af.

wordt vervolgd.

Stem of voeg toe aan :