In 2006 schreef Peter Siebelt een aardig stuk over Ds. Hans Visser, de dominee van de Pauluskerk in Rotterdam (red: inmiddels heeft Ds. Visser afscheid genomen) Peter Siebelt schrijft het volgende:

Begin mei 2006 had ik een periode van onderzoek afgesloten over personen en organisaties die zich onder meer bezighielden met pastorale hulpverlening en pedofilie. Het schokkende resultaat staat in mijn recente boek Vissers in troebel water. Heel opvallend is hoe pedofilie en politiek vaak vruchtbaar samenspelen.

Zo is pastorale hulpverlening en pedofilie een van de wapenfeiten van dominee Hans Visser. Hij heeft niet alleen invloedrijke contacten binnen politiek en media, maar is ook een goede bekende van de mensen achter PNVD. Tevens is hij een spraakmakend lid van Martijn. Hij is betrokken bij de pedofielenproblematiek en gebruikt dezelfde argumenten als de oprichters van PNVD om pedofilie bespreekbaar te maken.

“Een pedofiel is gek op een kind en wil het helemaal niet misbruiken. Ze hebben geen behoefte aan penetraties, omdat zij weten dat kinderen daar niet op gebouwd zijn. Maar wanneer in een sfeer van wederzijds respect een intimiteitbeleving bepaalde seksuele handelingen gebeuren, bijvoorbeeld wederzijds masturberen, hoeft dat niet slecht te zijn”, aldus dominee Visser.

Iemand met dezelfde ideeën is Herman Meijer, voormalig partijgenoot van Marthijn Uittenbogaard (de voorzitter van de PNVD). Meijer was landelijke partijvoorzitter van GroenLinks en een van Vissers grote vrienden. Voor Meijer waren plaatsen als de Pauluskerk een broedplaats voor ‘culturele pioniers’. Seks met twaalfjarigen moest kunnen. “Ik kan ook wel op een knaapje vallen. Men gaat ervan uit dat je met een kind geen erotische verhouding kan hebben, zonder het te benadelen. Kinderen zouden minder verstandig zijn en niet goed duidelijk kunnen maken wat ze wel of niet willen. Onzin. Alle leeftijdsgrenzen moeten gewoon uit de zedelijkheidswetgeving worden geschrapt.”

Nog even terug naar Visser. Volgens hem is uit onderzoek gebleken dat kinderen, bij gematigde seksuele contacten een zeker plezier beleven. Hoe hij aan deze ‘professionele’ conclusies kwam, bleek toen hij liet weten dat de voormalige PvdA-senator Edward Brongersma een wetenschapper was. Een man die volgens hem niet in het verdachten bankje hoorde.

Maar daar dacht de rechterlijke macht anders over en veroordeelde Brongersma in 1950 tot een langdurige gevangenisstraf wegens ontucht met een minderjarige jongen. Om niet weer achter de tralies te verdwijnen, toog hij na zijn straf met bevriende pedofielen regelmatig naar Marokko, Portugal, Thailand en de Filipijnen om aan zijn gerief te komen.

wordt vervolgd

Stem of voeg toe aan :