Ik was ongeveer 4 jaar toen ik geadopteerd ben.
Ik had een geestelijke achterstand, was doof en kon niet praten. Ik ben misbruikt door mijn opa van de geadopteerde familie, een kindervriend.
Ik wil je vertellen welke de consequenties voor mij waren door de jaren heen.Er is nog niet zoveel over bekend.
Ik was een rustig, verlegen kind. Al op 6 jarige leeftijd had ik concentratie problemen , Op zich niet zo heel gek maar dit loopt als een rode draad verder door mijn leven..

Op school hou ik me met moeite staande. Ik was niet opgewassen tegen mijn klasgenootjes ik huilde veel, werd ook altijd gepest, en dat deed zo'n pijn.,

Veel aandacht was er niet voor in die tijd. Stel je niet zo aan zei mijn moeder, ik weet niet wat er met jou aan de hand is, maar zo vinden ze je niet aardig, je moet het vergeten!
Van de basisschool naar het voortgezet onderwijs was een grote stap voor mij. Ik voelde mij onzeker, had een minderwaardigheidscomplex, wie vind mij nu aardig dacht ik altijd, en daarom droeg ik in die tijd slonzige kleding, ik wilde er gewoon niet leuk uitzien.

Als iemand iets vriendelijks tegen mij zei, werd ik wantrouwig, daar is er weer zo één die iets van mij wil, ik had niet door dat er ook vriendelijke mensen waren. Ik zag het leven niet meer zitten en op mijn 14e ondernam ik een zelfmoordpoging, zelfs dat mislukte, ik kreeg het weer niet voor elkaar, zie je wel je bent een mislukkeling spookte het door mijn hoofd.

Ik kon geen vriendschappen aangaan met jongens dus werd al gauw voor lesbisch aangezien weer een probleem er bij. Ook voelde ik mij schuldig en verantwoordelijk, voor alles, maar dan ook alles wat er in de wereld gebeurde. Mijn schooltijd was in feite een ware hel voor mij, ik spijbelde veel, en liep dat uren door een park om na te denken, na te denken waarom mijn leven zo was als het was.

.Mijn vriendinnen kregen allemaal vriendjes, ik zette mij af tegen hun en op den duur verwaterde de vriendschap die ik met zoveel pijn en moeite had opgebouwt.

Weer stond ik er alleen voor. Ik vluchtte weg in een soort rol, vriendelijk blijven, veel glimlachen, en zeggen met mij gaat het goed hoor, die rol zat me op het lijf gegoten.
Niemand die wat vroeg en zo kon ik enigszins overleven, overleven ja dat was voor mij het enige. Na het voortgezet onderwijs ben ik de opleiding verpleegkundige gaan volgen, want ik wilde zieke mensen helpen, ze verzorgen, maar ook daar ging het weer mis, ik had zulke concentratie problemen. Alles op alles heb ik erop gezet, ik moest en zou mijn speld halen.

Eenmaal mijn speld binnen ben ik gaan werken, relaties kon ik nog steeds niet aan, ik leefde voor mijn werk. Tijd voor wat ontspanning was er niet, omdat ik moeite had om mijn rol vast te houden, ik bleef wel vriendelijk, en in die tijd begon ik een aanraking vervelend te vinden, een arm om me heen een hand geven, ik rilde bij de gedachte. Ik probeerde nu iedereen zowel geestelijk en lichamelijk op afstand te houden.

Ik voelde me wegzakken, niets deed er meer toe, en de doodwens was er nog steeds, ik was echt van mening dat ik een waardeloos persoon was, en als ik stilletjes zou vertrekken, niemand me zou missen. Ondertussen had ik nek en rugklachten gekregen, de huisarts zei dat het door het zware werk kwam en stuurde me naar de fysiotherapie, wat achteraf niet geholpen heeft. Ik ging terug naar mijn huisarts en kwam in de draaimolen van het ziekenhuis, men kon niks vinden, en het werd voor mij steeds moeilijker mijn masker op te houden, op het laatst kon ik niet meer vriendelijk zijn en glimlachen, ik moest mijn aandacht ergens anders op gaan richten. Diverse opleidingen heb ik gedaan, ik holde mezelf voorbij. De "vervelende" aanrakingen begonnen nu echt een probleem te worden. Ik ben naar mijn huisarts gegaan en vertelde hem mijn probleem, de aanrakingen, mijn wens om dood te gaan, mijn onzekerheden. Ik kreeg een verwijsbriefje voor de psychiater Nu de afspraak nog. Het duurt vele jaren voordat ik er achter ben gekomen dat ik seksueel misbruikt ben, door twee familieleden .De zogenaamde kindervrienden. De details bespaar ik U, het gaat hier tenslotte om de gevolgen die het voor mij heeft gehad. Geloof mij, ik ben door een hel gegaan. Je hebt alles perfect opgeborgen in je hoofd, in allerlei laden. Af en toe komt er een la open maar wat als ze allemaal ineens open springen. Het was een complete chaos in mijn hoofd. Ik zag het leven niet meer zitten Drie maal per week zat ik op de stoel bij psychiater. Ik ben de ziektewet ingegaan, ik kon gewoon niet meer werken, ik was moe, bang en depressief . Vol met pillen werd ik gestopt, deze pillen hielpen me wel een beetje de dag door, maar de nachten waren het zwaarst. Elke nacht weer beleefde ik het seksueel misbruik opnieuw, deze kindervrienden zijn allang dood, want het speelde zich ruim 30 jaar geleden af.

Nu zullen jullie je afvragen, waar was de rest van de familie. Daar komt de loyaliteit om de hoek kijken. Mijn moeder heeft het nooit geweten, ik heb het haar nooit verteld, en bovendien hield zij ontzettend veel van deze kindervrienden, het zou haar hart breken. Dan zou naar buiten komen dat het allemaal mijn schuld was . Tot op de dag van vandaag voel ik me schuldig en vies.

Mijn moeder geloofde de rol die ik speelde. Ergens in de jaren 90 had ik een enorme crisis, ik wilde niet meer leven, en wilde er een einde aan maken. Afscheidsbrieven lagen klaar, het was zelfs zo erg dat ik naar een notaris geweest was om alles te regelen. Maar er was een groot dilemma, wat zou er gebeuren met mijn trouwe viervoeter, mijn hondje als ik er een einde aan maakte?

Ik bedacht allerlei mogelijkheden om er samen maar een einde aan te maken, dan bleven we tenminste bij elkaar, insuline leek voor mij de oplossing.

Omdat ik zo slecht sliep had ik van mijn huisarts slaaptabletten gekregen, en op een dag nam ik er een hand vol van in, ik wilde eindelijk wel eens een keertje slapen, en de mogelijkheid die ik bedacht had om samen met mijn hond mijn laatste reis te maken gaf me een kalmerend gevoel.

Natuurlijk mislukte ook deze poging en ik ging weer naar de psychiater, deze gsprekken waren moeilijk en bijzonder pijnlijk. Nog steeds ga ik naar haar toe, maar ben wel aan het afbouwen. Ik denk dat u net als ik verbaasd bent dat ik nog leef.

Werken mag ik niet meer, ik ben afgekeurd, chronisch vermoeid en depressief, maar nog steeds houd ik mijzelf staande.

Ik was bijna 10 jaar toen "mijn opa"overleed en nu flitsen allerlei herinneringen door mijn hoofd, ik heb mijn verhaal gedaan het is nu een chaos in mijn hoofd. Ik zie mezelf staan aan het graf van mijn opa, mijn "kindervriend" Ik was kapot, niet van verdriet maar van angst en herinneringen, mijn hart sloeg op hol, en het werd me duidelijk waarom, mijn opa, was mijn kindervriend! Mijn opa kon niet van me afblijven met zijn handen…

Vreemd hoe het menselijk brein in elkaar zit, pas na jaren kwam ik erachter dat ik misbruikt was, toen dat eenmaal tot me doorgedrongen was kwamen vele vele herinneringen naar boven. Nog heb ik het er moeilijk mee, na ruim 30 jaar. Maar ik houd mijzelf staande, ik wil, moet en zal overleven!

Ik sluit mijn verhaal nu af, maar niet zonder Yvonne te bedanken voor de tijd dat ze met me aan de telefoon gezeten heeft, ik kan haar bellen als het moet midden in de nacht, hetgeen ik ook een paar keer gedaan heb als ik het niet meer zag zitten. Ook Marieke en Anton wens ik in hun verdere leven alle moed en kracht toe. Ik ben blij dat ik mijn verhaal openbaar is, zodat men misschien begrijpt dat wij als slachtoffers van "kindervrienden" ons leven lang last blijven houden van de gevolgen van het zonodig seks met een kind te willen hebben.

T.