| Graag zou ik mij willen voorstellen aan de lezers van SCA/SKS maar
omdat mijn verhaal nogal gevoelig ligt, kan ook ik niet anders doen dan
onder een pseudoniem te schrijven, dus noem mij maar Anton. Ikzelf heb
mevr. Van Hertum benaderd om te vragen of mijn verhaal en tevens vraag
hier geplaatst mocht worden en zij stemde daar gelukkig mee akkoord.
Gelukkig in dien zin omdat ik weet dat er hier objectief gekeken word
aanzijnde pedofilie alhoewel sommige mensen mij dat niet in dank af
zullen nemen, dit heb ik al begrepen, en inmiddels ook gezien. Waar het
bij mij om gaat is, dat wij een zoon hebben die pedoseksueel is,
daarvoor in de gevangenis gezeten heeft, en ons hele leven
beïnvloed heeft, ondanks het feit dat hij niet meer thuis komt.
Mijn vrouw en ik zijn beiden achter in de zestig maar wij zijn al
dertig jaar van ons leven kwijt sinds de ontdekking dat onze zoon op
kinderen valt, en dan nog wel op heel jonge kinderen. Integendeel zoals zo vaak beweerd wordt dat een pedofiel zijn gevoelens omtrent kinderen mee krijgt of mee heeft gekregen vanwege één of ander trauma vanuit de jeugd zijnde is dit hier absoluut niet aan de orde. Onze kinderen zijn met liefde ontvangen en ook daar mee opgegroeid, zij waren onze oogappels waar voor wij desnoods door het vuur moesten gaan om het hen aan niets te laten ontbreken. In tegen stelling tot veel ouderen van onze leeftijd waren wij al wat vooruit en zagen in dat je je kinderen het beste op kon voeden door hen een bepaald stukje van vrijheid te laten voor hen zelf. Natuurlijk waren er bepaalde richtlijnen en afspraken onder elkaar opdat er toch een harmonieus thuis bleef bestaan. En het ging goed, prima zelfs.Tenminste dat dacht ik. Mijn vrouw echter had in de loop der maanden bepaalde "rare" zaken geconstateerd die betrekking hadden op onze zoon. Hij ging in tegenstelling tot zijn eigen vrienden die graag in de kroeg hingen liever om met jonge kinderen waar in onze ogen toen niets mis mee was. Natuurlijk hebben wij daarover gesproken over het hoe en waarom hij juist zoveel aandacht schonk aan deze kinderen die merendeels allemaal in onze buurt woonden. Zijn antwoord daarop was afdoende en vervulde ons zelfs met trots."De kinderen die ik ken hebben nooit zo een jeugd gehad als ik, en ik wil hen laten zien dat het ook anders kan" Het hield zelfs ons bezig eenmaal hij vertelde dat sommige kinderen praktisch weg kwijnden omdat ze liefde moesten ontberen. En hij, onze zoon dus gaf hen dat beetje wat zij zo te kort kwamen. Tenminste, dat dachten wij niet wetend in welke vorm hij dat deed. Er werd gefluisterd in de buurt dat er iemand was die kleine kinderen betaste, rare dingen met hen deed. En als ouder zijnde houd je dan je ogen goed open.Vreemd was het dan ook dat bepaalde ogen zich in ene op jouw gaan richten. Op mij en mijn vrouw. Wat was er toch aan de hand?Waarom keek iedereen ons toch zo aan alsof we een ziekte onder onze leden hadden en men er ver vandaan moest blijven om infectie te voorkomen. Echt, we begrepen er niets meer van en begonnen een eigen onderzoek. Diegenen die nog met ons wilden praten kwamen met verhalen aan die we gewoon niet wilden horen, hoe kwamen ze er bij! We werden uit gescholden voor alles wat lelijk was omdat wij onze zoon bepaalde waarden over liefde en normen hadden bij gebracht. Echter, zijn waarden wat liefde betrof en betreft jegens de kinderen die hij ten uit voer brengt is absoluut niet dat wat wij hem hebben voorgeschoteld . Kapot waren en zijn wij er nog steeds van, hoe heeft dit alles kunnen gebeuren. Het was voor ons onmogelijk nog langer in onze wijk te blijven wonen. Onze muren werden ondergekalkt met ' hier woont een pedofiel', ramen werden in gegooid. En er werden zelfs hondendrollen door de brievenbus gepropt oftewel we sloegen op de vlucht. Wij verhuisden naar een klein plaatsje in Brabant waarvan we dachten hier opnieuw ons leven op te kunnen pakken. Onze zoon zou in November negentien jaar worden dus we hadden nog een aantal maanden om kennis te maken met de buren en overige buurtbewoners. Niemand wist van onze "vlucht" af en waarom we gevlucht waren. Langzaam aan herpakten we ons leventje weer, ik had een nieuwe baan en onze zoon ook. Hij sloot zich aan bij een voetbal club en alles leek weer normaal te zijn. Totdat hij ons vertelde dat er een juniorclub was en hij gevraagd was om met deze kinderen een beetje te trainen in zijn vrije tijd, de schrik sloeg ons om ons hart en na later bleek ook terecht. Al gauw werd hij de grote vriend van deze jonge kinderen en bloeide zichtbaar meer op. Wij, mijn vrouw en ik wisten niet meer wat te denken, hadden die ander buurtbewoners bij ons dan toch gelijk gehad? We schaamden ons diep maar er zat niets anders op dan zijn privé spullen te gaan door zoeken wilden wij zekerheid hebben. En wat we daar aantroffen in zijn kamer deed de grond onder ons openen, je hele wereld stort in elkaar. Talloze bewijzen vonden we dat ons kind, onze zoon meer dan een normale voorkeur had voor kleine kinderen. Het werd tijd dat wij onze oogkleppen af zetten, en in te zien dat ons kind, onze zoon een pedofiel was. Mijn vrouw's wereld stortte in elkaar, en we besloten als hij eenmaal thuis kwam gelijk open kaart met hem te spelen, hoe zwaar dit ons ook zou vallen. Alle spullen die we gevonden hadden in zijn kamer, werden op het tafeltje in de hal neergelegd, wat direct naast de deur stond naar de woonkamer toe. Misselijk van de zenuwen en met bonzend hart zaten mijn vrouw en ik rond 1700 uur te wachten op hem. We hoorden hem de sleutel in het slot steken, en hij kwam binnen, hij riep zoals altijd als hij binnenkwam: "Ik ben thuis, wat eten we ? " We zullen nooit meer zijn gezicht vergeten toen hij door de deur kwam en op de tafel zijn spullen zag liggen die wij in zijn kamer gevonden hadden. Onze altijd zo bedeesde jongen die de rust zelf was veranderde op slag in een monster wat zijn weerga niet kent. Ik zal de details besparen maar geloof mij, wij beiden, mijn vrouw en ik zijn die dag in een klap twintig jaar ouder geworden. Gebroken waren wij van verdriet en langzaam aan kwam ook de schaamte omhoog en jezelf schamen voor je eigen kind is tot nu toe het ergste wat wij als ouders hebben moeten ervaren. Er was geen land mee meer te bezeilen met ons kind, onze zoon. We wilden niets liever dan hem helpen, instanties op zoeken, psychologen , alles wat je maar bedenken kan. Maar hij wilde niet, het enige wat hij wilde was hem te accepteren zoals hij was, want hij wenste ook niet te veranderen. Hij hield van kinderen, voelde zich seksueel tot hen aangetrokken en walgde bij het idee dat hij een relatie zou krijgen met een volwassen persoon. Ondanks alles was en bleef het onze zoon en hielden wij van hem, maar accepteren dat hij zich seksueel tot kinderen aangetrokken voelde dat konden en wilden wij niet, waardoor de ruzies thuis hoger en hoger op liepen. Zo kon het niet meer. Hij weigerde elke vorm van hulp, want in zijn ogen was er niets mis met hem dus stelden we hem een ultimatum. Als hij geen hulp zou gaan zoeken voor zijn afwijking dan was er thuis geen plek meer voor hem. En misschien kan u het al raden, hij ging het huis uit. Met tranen in mijn ogen keek ik toe hoe hij met zijn spulletjes verhuisde en dacht terug aan vroeger toen hij nog een kind was. De vakanties die we jaarlijks verbrachten in onze caravan , het stoeien en dollen met hem, voetballen en zo veel meer wat een vader met zijn kind doet. Mijn vrouw stortte finaal in en moest worden behandeld aan een zware zenuwen inzinking. Met niemand repten wij over wat zich allemaal had afgespeeld thuis de schaamte was te groot evenzo het verdriet. Maanden verstreken en heel langzaam pakten wij ons leven opnieuw weer op, een leven vol met leugens. Tegen familie en vrienden hebben wij moeten liegen over het vertrek van onze zoon uit huis, steeds weer de ware reden verbloemen. Contact hadden we niet meer met onze zoon, heel in het begin nog wel maar aangezien wij bleven herhalen dat hij hulp moest zoeken verwaterde het contact helemaal. Hij was gelukkig met zijn leven zoals het was en niemand die daar verandering in mocht brengen. Zelfs niet toen hij opgepakt was nadat ouders van een van de jonge kinderen waar hij mee trainden hem hadden aan gegeven bij de politie omdat hij hun zoontje had misbruikt. Hij heeft zijn straf destijds uitgezeten maar het mocht niet baten en heeft zich later weer vergrepen aan een kind amper zes jaar jong. Onze zoon, ons kind is een veroordeelde pedoseksueel en staat geregistreerd Niets maar dan ook niets wees vroeger die kant op dat hij ooit deze weg zou in slaan. Dan sta je daar als ouders zijnde, was het onze schuld? Zoveel hebben wij ons afgevraagd en doen dit nu nog steeds terwijl onze jongen ergens hier in Nederland woont met in de weet dat hij een gevaar vormt voor kinderen. En lieve mensen, dit is haast ondragelijk dat kan ik u vertellen. Wat de toekomst hem nog brengen zal weten wij niet, en eerlijk gezegd willen wij dit ook helemaal niet meer weten, willen wij er zelf niet aan ten onder gaan. In ons hart zal hij altijd ons kind blijven, onze zoon. Maar in het dagelijkse leven is hij niet meer dan een monster die zich vergrijpt aan kleine kinderen. Tot zover mijn verhaal als vader zijnde van een 'pedoseksueel' moet ik eigenlijk zeggen nu, van een vader en een moeder , want ik heb bewust over onze beide dochters gezwegen. Zij hebben ieder hun eigen verhaal hier om heen en hun eigen trauma's die al dit leed met zich heeft mee gebracht. Onze oudste dochter heeft heel sporadisch nog wat contact gehad met haar enige broer en het is van haar dat we te weten zijn gekomen waar hij nu woont of hij moet inmiddels verhuist zijn. Toen Veronica het programma uitzond van Lange Frans en wij daar voor het eerst in aanraking kwamen met SCA/SKS zijn wij diezelfde avond nog gaan kijken wat die postcode check betrof en tot onze grote schrik staat hij er inderdaad bij. Aan de ene kant schrikken, maar aan de andere kant ook een gevoel van opluchting wetend dat andere mensen met kinderen op deze manier kunnen zien waar dat woont wat je leven ongewild binnen een dag kan laten veranderen tot een hel. Wij, mijn vrouw en ik hebben lang nagedacht over het feit of ik mevr. Van Hertum zou aanschrijven om te vragen of ze ons verhaal zou willen plaatsen. Nu achteraf zijn we er beiden blij mee, het schrijven op zich was al een stukje verwerken want om over je eigen zoon te moeten spreken als een 'dat' hadden ook wij nooit voor mogelijk kunnen houden. Mijn vrouw en ik bedanken SCA/SKS dan ook bij deze en hopen dat men ons als ouders zijnde na het lezen van ons verhaal niet zullen veroordelen dat wij onze zoon uit ons leven hebben moeten verbannen. Anton |